Ludu nie wiem czy będe grał w poniedziałęk. Komputer mi szwankuje i jak włanczam QPM i wybieram 1 gracza. To mi wychodzi do pulpitu. Reaguje jakbym miał internet włączony. Ludzie jak się formatuje WinXP. Bo wybieram opcje format a on niechce mówi że coś działa i nie może.

No to wyłącz to, co działa Ctrl+alt+del i wyłączaj to, co Ci się nie podoba. Proste .
W poniedziałek to może mi przyniosą dopiero A jak nie, to zabiję listonosza

Ok już wszystko działa. Mam neostarde i jak włanczam QPM w grze dla jednej osoby to mi wychodzi na pulpit. Reaguje tak jakbym miał cały czas właczony internet. Chociaż mam wyłączony. Co zrobic? Macie wersje 1.09 mam nadzieje.

Podajcie mi wszystkie dane co do tej gry przez neta.

No coż, dostałem w końcu Mroczne Wieki i teraz bawię się w rozgryzanie o co biega Macie jakieś rady, sugestie dla początkującego gracza?

najtrudniej gra się późne okresy gdy istnieją duże imperia i jest mniej czasu. Z nowymi patchami Polska w wieku 16 jest taka sama jak w 15 tyle, ze Litwa jest wasalem. Dopiero w 17 wieku staje się częścią państwa po uni. Do tego, czasu zdąrzyłem podbić pół europy. Ale dlatego, bo zaczęcie gry od 15 wieku jest najprostrze. Nie ma większych przeciwników, sąsiedzi są mali. Rosji praktycznie nie ma podbita przez khanaty. Wyzwaniem jest rozpoczęcie gry na poziomie b.trudnym polską od 17 wieku. Do okoła są same imperia i trzeba sporo myśleć i kombinować. Do tego kiepskie eventy typu liberum Veto.

Pozwolicie że odświeżę temat. Zastanawiam jakie są waszę ulubione mody do gier z serii EU?
Ja najabrdziej lubie dwie produkcje:
-ExtraWATK - ten mod to tak naprawdę AGCEEP przystosowany do działania pod mapą Kasperusa. Gigantyczna ilość eventów + nowa o wiele bardziej szczegółowa mapa to chyba coś czego oczekuje każdy fan EU2 i to właśnie dostajemy w extraWATK.
-Raferti Bugfix Mod - modyfikacja do Crusader Kings. Poprawia rozłożenie kultur i państw na mapie czyniąc ją bardziej historyczną (zupełnie jakby chwile potem nie robił się kompletny bajzel) oraz dodaje całkiem sporo wydarzeń. To chyba jedyny sensowny mod do CK.

Hmmm... Zauważyłem że mam 2 części:

II Wojna Światowa
Korona Północy

Jako że nie chce mi sie czytać postów, chce widzieć czy są dobre

Ja miałem w EU2 ten, który poprawiał eventy i jakieś inne rzeczy wpływające na realizm gry. Poza tym bawiłem się ze zdejmowaniem limitu czasu gry

bad - korona północy jest prościutka, masz tam tylko kilka opcji przy każdej prowincji i w parę godzin możesz podbić cały dostępny świat (koronę północy jakby nie było). taka gierka na rozluźnienie.
II wojna światowa - to juz znacznie bardziej skomplikowane widziałem tylko hen dawno temu jak brat mój grał starszy, sam nie miałem okazji. o wielu różnych rzeczach tam trzeba pamiętać. ponoć bardzo dobre.

Mówisz o Heart of Iron tak?, pamiętam ta gra miała bug gdy chciałem polską wybudować bombę atomową nie dawało się chociaż miałem wszystkie technologie. Co można powiedziec o Heart of Iron to zajebista muzyka.

Heart of Iron jest fajne i nawet dobrze, że skomplikowane. W ogóle cała seria EU (lub, jak kto woli, gier Paradoxu) jest prawie idealna. Jest tylko jeden (jak dla mnie) mankament - gry są przystosowane do prowadzenia wojen. Nie da się wygrać nie wojując. W serii gier dziejących się w "dawnych czasach" wojaczki da się jeszcze jakoś wytłumaczyć, ale takie Hearts Of Iron?
Gram Polską. W roku 1938 razem z Francją zaatakowaliśmy Hitlerowskie "Imperium" (tak jak chciał to profilaktycznie zrobić Piłsudski kilkanaście lat temu, kiedy Niemcy nie były potężne, a wręcz przeciwnie) i podzieliśmy się krajem na pół.
I co?
Jest rok 1947. II Wojna nie wybuchła. Tylko Rosja i Alianci rabują Japonię w Azji. Mam 4 atomówki i masę surowców, jestem demokratycznym liberalno socjalnym państwem. Ludzka logika nakazuje nie wojowania, a nawet zdarzyły się pacyfistyczne protesty, ale patrzenie, jak wynajduje mi się "elitarna piechota" i fabryka jest nudne. No więc atakuje ZSRR - jedyny kraj jaki mogę zaatakować jako państwo demokratyczne (duża wojowniczość ZSRR), a notabene mamy +112 stosunków.
Wolałbym jednak, podobnie jak ma to miejsce np. w Master of Orion 3, "wygrać" nie walcząc, a stając się potęgą ekonomiczną, dyplomatyczną lub jakąkolwiek inną i żeby "stawanie się nią" było ciekawe.

Więc w sumie jako gry stricte wojenne cała seria gier Pradoxu jest bardzo fajna. Budowanie "Imperium od morza do morza" naprawdę wciąga. Niestety bardzo często wojny są zupełnie nielogiczne, no i gra zalatuje nudą jeśli chodzi o "pokój", co martwi moją pacyfistycznie nastawioną duszę. Osobiście chciałbym, aby do jakiejś części włączono elementy np. Master of Orion, Tropico (:P), jakiegoś tycoona i rozbudowano dyplomacje oraz politykę. Wtedy byłby to prawdziwy i wciągający symulator państwa, a nie "tylko" symulator wojny (suma sumarum bardzo dobry, jak już pisałem). Budowanie imperium działającego za pomocą strachu, międzynarodowej partii, czy "tajnych agentów"? Eliminowanie politycznych wrogów i zrobienie z demokratycznego państwa placu zabaw jednej osoby? Ataki terrorystyczne? Przewroty? Wybory? To by było ciekawe!


A tak w ogóle, to jaka część tej serii gier jest według was najlepsza? Tutaj, jak i w całej sieci, wszyscy grają praktycznie tylko w EU2, ja grałem w nią chwilę, gdyż więcej czasu zabrała mi skromna część pierwsza, trzecia oraz HoI. Czy rzeczywiście dwójka wypada najlepiej? A może liczne mody rozbudowują ją jakoś interesująco?

Pozdrawiam serdecznie.

Cytuj:

Nie da się wygrać nie wojując.

To chyba nigdy nie grałeś w Victorię. Ta gra skupia się na gospodarce, dyplomacji i kolonizacji. Można całkiem dobrze się bawić nie wypowiadając ani jednej wojny.

Rhey napisał(a):

Cytuj: Nie da się wygrać nie wojując. To chyba nigdy nie grałeś w Victorię. Ta gra skupia się na gospodarce, dyplomacji i kolonizacji. Można całkiem dobrze się bawić nie wypowiadając ani jednej wojny.

A nie grałem. Mógłbyś coś więcej powiedzieć o tej grze?

Viki nigdy nie była moją ulubioną grą z serii więc nie oczekuj po mnie masy informacji na jej temat. Ogólnie rzecz biorąc wszystko sprowadza się do budowania kolei, stawiania fabryk, przydzielania do nich pracowników. handlowania na rynku światowym i wprowadzania kolejnych reform socjalistycznych (znaczy się praw socjalnych) poza tym ustalasz wielkość podatków tworzysz kolonie które później można przekształcić w dominia i prowadzisz dyplomacje (Viki to jedyna gra paradoxu w której udało mi się kupić prowincje innego państwa )

Najlepiej zajrzyj tu i tu.

Dla mnie idealną grą tego typu jest Master of Orion 2 (3 niestety jest gorsza, polecam zagrać właśnie w 2). Orion 2 to gra na najwyzszym poziomie jaką miałem okazje pograć. Gre chyba juz jest freeware, z najnowszymi patchami przejscie gry na hard jest udręką nawet dla veterana tej gry, który wie o niej dosłownie wszystko. W grze jest wszystko od ustroju, po kradzież technologi, cechy rasy, technologie, statki kosmiczne, dyplomacje, wymiane technologi, kolonizacje, podbój planet. I to system bardzo przyjazny. Taki gwiezdny Heroes of might and magic 3.

Na razie nie czytałem tematu.W Europa Universalis zacząłem grac od jedynki.Do KŚ Gry dołączyli jej pełną wersje.Bardzo spodobało mi się że można tworzyć własne imperium.ciągle je powiększać i zdobywać coraz więcej.pamiętam jak grałem bodajże Hiszpanią,raczej tak ponieważ pamiętam jak chciałem zaanektować Francję.Ku mojemu zdziwieniu okazało się że muszę się męczyć zdobywaniem prowincja po prowincji ponieważ zaanektować można jedyne małe państwa
Co do porównania jedynka-dwójka.Kiedy zobaczyłem tą drugą w sklepie pewnie dołączoną do jakiegoś czasopisma bardzo się ucieszyłem i kupiłem.
Niestety wtedy była dla mnie chyba za bardzo skomplikowana i "inna" w porównaniu do jedynki więc nie spodobała mi się i przestałem w nią grać.
Dodam,że to było jakiś czas temu.

Mam pytanie:
Amoen wspominał kiedyś o modzie, pozwalającym na przenoszenie swego Imperium z Mrocznych Wieków do EU2. Ktoś wie, skąd to wytrzasnąć?

Dopiero teraz gdy ktoś napisał posta dowiedziałem się, że taki temat tu w ogóle jest.

Orish napisał(a):

Ja miałem w EU2 ten, który poprawiał eventy i jakieś inne rzeczy wpływające na realizm gry. Poza tym bawiłem się ze zdejmowaniem limitu czasu gry

Skąd wytrzasnąć taki modzik lub coś w tym stylu bo chciałbym pograć sobie trochę dłużej Ameryką (Stanami Zjednoczonymi), ale gdy dochodzi do rewolucji dużo czasu już nie zostaje do zakończenia gry.

Na dłuższą grę pozwala mod Age of Imperialism.
( http://forum.paradoxplaza.com/forum/sho ... hp?t=92317 )
Grałem tylko w jego dość wczesną wersje, która była dość niedopracowana. Nie wiem jak to wygląda teraz ale zawsze możesz grać tylko z samym notimelimitpatch'em (o ile nie zależy ci szczególnie na eventach).

Uwielbiam Europę Universalis: Mroczne Wieki. Właśnie zakończyłem wojnę o sukcesję tronu Polskiego i skutecznie obroniłem niezależność Królestwa Polski, Litwy, Kumania i Borglaru zyskując także tytuł króla Węgier.

W tej grze naprawdę tworzy się historię, jeszcze bardziej czuć, niż w EU2.

Zacznijmy od tego, że już od 150 lat moją Polską rządzi linia piastów z Kumania (jeden z synów został hrabią, potem wychował tam syna, który został królem i od tej pory jego potomkowie rządzą Polską). Po wspaniałych czasach Ituka, który w ciągu 40 lat poszerzył Królestwo Polskie z granic mniej więcej takich: (mapki z EU2, bo lepszych nie znalazłem na tę okazję )

Królestwo Polski, gdy Ituk obejmował tron

Do takich, tocząc między innymi wojny z Nowogrodem, Pskowem i innymi Kniaziami Ruskimi, jednocześnie walcząc także z poganami na południowych wschodzie, już w wieku 21 lat do tytułu Króla Polski i Litwy dodając tytuł Króla Kumania i Borglaru ;]

To, co otrzymał jego syn

Jednocześnie prowadząc też wieloletni spór z państwami Skandynawskimi, oprócz podbicia tamtejszych państw pogańskich, zarobił także bagatela 60k dukatów na wojnach ze Szwecją i Danią, lecz nie zabrał im ziem, obawiając się o swoją reputację.

Ituk pod koniec swego życia oszalał i przez ostatnie 4 lata jego życia Królestwo Polskie pogrązyło się w stagnacji, zaś Polscy właściciele ziemscy liczyli na jak najszybszą śmierć Ituka. Umiera on mając ponad 70 lat i władzę po nim przejmuje jego syn, który m.in. dokańcza podboju Finlandii i toczy dalsze wojny na wschodzie, lecz po dwóch latach rządów - również postradał zmysły. Niedługo potem zmarł, trawiony licznymi chorobami. Władzę przejął jego syn, który również zmarł po kilku latach panowania. Potem władzę przejął chory psychicznie wnuk Ituka, który po parunastu latach panowania, podczas których działo się niewiele, zmuszony był oddać tron swemu wnukowi.

Ten obejmuje rządy mając jedynie 6 lat i jest PRZEDOSTATNIM żyjącym Piastem, który ma prawa do dziedziczenia korony. Jego kuzyn, starszy o 20 lat został pominięty w dziedziczeniu, w zamian jednak otrzymał tytuł księcia Krymu, żeby siedział cicho i przygotował się do objęcia tronu, gdyby 6 letni król niespodziewanie zmarł.

Oto jednak w wieku 8 lat kuzyn panującego władcy umiera i linia piastów jest już na samej krawędzi wygaśnięcia. Początkowo jednak nie przejmowałem się tym, licząc, że gdy tylko król dorośnie, znajdę mu żonę pośród okolicznych księżniczek i spłodzą kolejnego piasta, dziedzica tronu. Jednakże jeszcze tego samego roku zostałem poinformowany o nieudanym zamachu na 8 letniego króla! Sprawcą byli Węgrzy. Zastanawiając się, dlaczego chcieli unicestwić mego króla, spojrzałem, kto może dziedziczyć tron.

Jakiż był mój strach gdy dowiedziałem się, że jakimś cudem dziedzicem tronu jest król Węgier! Wszystko było jasne - albo uratuję dynastię Piastów, albo przyjdzie mi pożegnać się z potężnym Królestwem Polskim...

W wieku 16 lat Uzur kończy swoją edukację dworską i jest gotów poprowadzić wojska Królestwa ku obronie rządów Piastów. Najpierw jednak bierze za żonę starszą o 8 lat najstarszą córkę księcia Włodzimierza Wielkiego, głównego przeciwnika do tytułu króla Rusi. Po kilku tygodniach księżniczka zachodzi w ciąże i wiedząc, że za 9 miesięcy narodzi się dziedzic trony, Uzur wyrusza z wyprawą liczącą 12 tysięcy żołnierzy do Węgier. Jednocześnie zwołuje on ze wszystkich graniczących z Węgrami prowincji dodatkowe wojska, by szybko podbić ziemie wroga i bronić własnego kraju i wypowiada otwarcie wojnę. Powołane przez niego siły to ponad 30 tysięcy wojska. Wojna trwała dwa lata (w międzyczasie narodził się dziedzic) i w jej wyniku Uzur został uznany za nowego króla Węgier, znacznie powiększając zasięg terytorialny kraju.

Część zachodnia (Węgry i Polska)

Część północno - wschodnia - Litwa i 38 z 82 prowincji Rusi (potrzeba mi 52 bodajże, abym mógł tytułować się Królem Rusi)

I część Południowo - Wschodnia, Borglar, Kumań oraz moje posiadłości w Persji oraz nad Eufratem

Do tego jeszcze dwie prowincje w Szwecji, zdobyte już za czasów Ituka, prowincja w Portugalii, odziedziczona przez Hrabiego Lubuskiego oraz jedna prowincja w Wenecji, własność metropolity gnieźnieńskiego.

Kurczę, nie wiedziałem nawet, że można się w Mrocznych Wiekach aż tak obłowić. Takie tereny to ja w EU czy EU III może tylko zdobywałem.
Zrobiłeś mi smaka na tę grę i chyba zaraz zacznę kontynuować swoje dzieło(jakiś czas temu zostałem Królem Polski i przestałem grać, gdyż najlepiej mi się grało sterując jedną prowincją).

Ogólnie seria EU jest cudowna, gram we wszystkie co ważniejsze częsci (oprocz Hearts of Irons II).

Właśnie o to chodzi w Mrocznych Wiekach, że są dużo bardziej skomplikowane niż EU2. Nie opłaca się mieć wielu prowincji, lepiej oddawać je hrabiom. Trzeba też dbać o dobrą reputację, by wasale nie buntowali się. Wreszcie trzeba zadbać o to, by Twoja dynastia dziedziczyła najlepsze tereny.

Wczoraj wieczorem udało mi się jeszcze podbić Ural, stając na czele 90 tysięcznej krucjaty przeciwko Złotej Ordzie. Teraz niestety mam nowe zagrożenie - Ilchanat, który znacznie urósł w siłę. Jeżeli ich pokonam, będę mógł tytułować się królem Persji, ale jest to trudne zadanie, zwróciwszy uwagę na to, że na Rusi moje plany zjednoczenia tych terenów wkraczają w zaawansowaną fazę podbojów i mam dylemat - Czy bronić świata katolickiego przed Ilchanatem, który niedługo będzie kontrolował całe południe mapy, czy skupić się na własnych ambicjach, które towarzyszą mi już od wielu, wielu pokoleń królów?

Ale się wczułeś.

Bo ja lubię mówić o rzeczach zwykłych w sposób niezwykły, żeby wydawało się, że naprawdę takie są

Mwahaha, wczuwania się, tym razem w Edycji UE2 ciąg dalszy.

Wielka kampania
Poziom trudności: Normalny
Agresywność AI: Agresywny

Tym razem Polska na przełomie XV i XVI wieku dąży do realizacji koncepcji Polski "od morza do morza". Idzie mi całkiem nieźle, napotkałem niestety opór Turków. Wyprzedzają mnie o 5 poziomów w technologii lądowej, więc do otwartej wojny się nie mieszam. Jednakże za każdym razem, gdy Turcja uwikłana jest w jakąś większą wojnę i wycofuje swoje armie z Europy, dzielna, Polska armia atakuje ^^ Tym sposobem udało mi się podbić cztery prowincje i jedna - dwie wojny dzielą mnie od dostępu do morza Czarnego. Mówię jedna - dwie, bo mam chrapkę na wina z Pesztu i odtworzenie Węgier. ;]

Mapka.

Dyplomatycznie trzymam się z Litwinami. Ciekawa sprawa z Czechami była - w wojnach husyckich poparłem husytów, wspólnie pokonaliśmy Czechów i Węgrów ("pokonaliśmy to za duże słowo - ja zabrałem Węgrom jedynie Karpaty, husyci jakąś tam prowincję i koniec wojny). Potem Husyci dobrowolnie poddali się Czechom Katolickim i zniknęli z map. Ja jakimś cudem dogadałem się z Czechami i od tej pory wspólnie tworzymy swoisty "blok międzymorza", zatrzymując ekspansję Turecką, choć angażujemy się także w wojny Litwy (wojny z Krymem głównie), a nawet z Burgundią (stąd Czesi na powyższej mapie mają Wurzburg).

Generalnie powtarzam po raz kolejny - ta gra mocno uzależnia.

Ja ostatnio jak grałem w EU2, też Polską, tyle że w kampanii Age of Imperialism od 1339 r., to bardzo, bardzo długo prowadziłem politykę pokojowych podbojów, zająłem w ten sposób wiele księstw niemieckich i ruskich, a jednocześnie byłem szanowany na całym świecie. Co najważniejsze, wśród przejętych prowincji były m.in. centra handlowe w Nowogrodzie, Kurlandii, Gdańsku i Mekleburgu. Zbudowałem potęgę gospodarczą i po 300 latach gry miałem ok. 10 poziomów technologii lądowej przewagi nad innymi dobrze rozwiniętymi krajami. Zadbałem też przez ten czas o bezkompromisową politykę wewnętrzną, bardzo nowoczesną i postępową. Z kolei dobra infrastruktura pozwoliła mi na uzyskanie wręcz gigantycznych wpływów do skarbca, które częściowo przeznaczyłem na potężną rozbudowę przemysłu, a częściowo na zbrojenia. Moja armia nie miała sobie równych i bez problemu kładła kolejne twierdze.

Zanim odechciało mi się grać, miałem już w swoim posiadaniu zdecydowaną większość chrześcijańskich prowincji europejskich. Trzeba też przyznać, że historia całkiem nieźle się dla mnie ułożyła. Państwo Moskiewskie już na początku ugięło się pod naporem Złotej Ordy, która wkrótce potem na długie lata pogrążyła się w wojnie domowej - biorąc pod uwagę jeszcze sojusz z Litwą, na wschodzie miałem absolutny spokój. Również na południu nic szczególnego się nie działo. Turcja bardzo mozolnie przejmowała kolejne węgierskie prowincje. Większe problemy spotkały mnie jedynie ze strony królestw skandynawskich, flotę miałem wyjątkowo słabą, co znacznie utrudniało prowadzenie wojny.

Orish, ja tak nie umiem grać jakoś, zawsze trudno jest znaleźć mi balans pomiędzy podbojami, stabilną sytuacją w kraju, budowaniem fortec i zadbaniu o rozwój.

Zobaczmy, co się działo dalej:

Polska w 1622 roku

Troszkę się rozrosłem, jak widać. Trzy wojny z Turkami - jedna, przegrana, zakończona utratą Wołoszczyzny i Transylwanii. Druga wojna, już wygrana, zaowocowała odzyskaniem tych terenów, a także zdobyciem Preszburga oraz stolicy Węgier (dlatego też nieoficjalnie tytułuję się także jako Król Węgier ).

Jeżeli chodzi o wydarzenia historyczne do Unii Lubelskiej, to niestety byłem zmuszony iść na ugodę ze szlachtą (państwo po wojnach było wyczerpane ekonomicznie, chciałem mieć trochę czasu na rozbudowę fortec, a także podnieść stabilność i opanować handel na północy Europy), więc nadałem przywileje, które początkowo dawały sporo bonusów. Później doszły mnie echa tych wydarzeń, tracąc łącznie o -2 wartość podatków z większości prowincji Korony.

W 1519 - nieoczekiwanie, bo wymuszona eventem - wojna z Zakonem Krzyżackim! Zaskoczyło mnie to o tyle, bo zapomniałem o wojnie Zygmunta Starego w latach 1519 - 1521 ^^' Co gorsza, początkowo przegrywałem tę wojnę. Na szczęście wsparcie Litwy i Czech pozwoliło mi stanąć na nogi i wygrać. Wojna trwała aż do 1526 roku i, co ciekawe, w międzyczasie, w 1525, zgodnie z realiami historycznymi, doszło do sekularyzacji Prus i hołdu lennego. Zatem w latach 1525- 1526 toczyłem walkę z własnym wasalem! Tłumaczyłem to sobie "wojną z tymi, którzy byli przeciwni tej decyzji" ;] Zdobycie fortecy w Kłajpedzie zakończyło wojnę - Krzyżacy zapłacili mi spore odszkodowanie i pozostali moimi lennikami. Żeby już zakończyć sprawę Prus, to świadom błędu popełnionego przez Polskich władców, nie pozwoliłem nadać Hohenzollernom z Brandenburgii praw do Prus Książęcych. Dzięki temu (tu - niespodzianka, brawa dla twórców moda!) w 1618 po śmierci ostatniego z Hohenzolernów z Prus Książęcych odziedziczyłem Prusy! Wygląda na to, że w mojej alternatywnej historii Rzesza Niemiecka nigdy nie powstanie

Na arenie międzynarodowej cały czas trzymałem się oczywiście z Litwą i Czechami. Do sojuszu dołączył Prusy. Niestety, Czesi przeszli na reformację, znaleźli nowy sojusz, więc wypięli się na mnie. Ja za to znalazłem nowego sojusznika - najpierw Danię, a potem Szwecję. Wspólnymi siłami pod koniec XVI wieku pokonaliśmy Danię, a Polska zyskała Pomorze.

Oczywiście przełomowym wydarzeniem była Unia Lubelska 1569. Zadecydowałem, że konieczne jest całkowita Unia i stałem się władcą Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Od tej pory postanowiłem dać spokój Turkom - wzajemnie nadaliśmy sobie prawa do "przejścia wojsk" i zakończył się okres wojen pomiędzy Imperium Osmańskim a Polską.

Oczywiście jako nowy pan na Litwie natychmiast postanowiłem nadać wschodniej granicy jakiś wygląd. Prawie 7 lat trwała wielka akcja rozbudowy fortec, dzięki czemu wschodnia granica stała się naprawdę groźną zaporą. Bodźcem, który sprawił, że zdecydowałem się na rozpoczęcie wojny z Rosją był nie tyle odpowiedni moment, co pojawienie się Batorego Zapragnąłem powtórki z historii i "Batorego pod Pskowem". I tak się stało. Zacofanych ruskich pokonałem w szybkiej wojnie, zdobywając szereg prowincji. Po pierwszej wojnie znów było parę lat spokoju, podczas której po pierwsze rozbudowałem kolejne fortece na wschodzie, po drugie na całej Litwie przeprowadziłem reformę ekonomiczną (czyt. wszędzie awansowałem poborcę podatków ). Szykowałem się także do drugiej wojny z Rosją. na moje szczęście, w międzyczasie Rosja zajęła Nowogród! Ta bogata prowincja z centrum handlowym stała się moim głównym celem. Druga wojna była nieco groźniejsza, bowiem Rosjanie nie byli sami - sojusz z Wenecją, Francją i Brandenburgią sprawił, ze byłem zmuszony walczyć na dwa, a nawet trzy fronty - na Węgrzech atakowała mnie Wenecja, Gdańsk co chwila oblegany był przez Francję i Burgundię, zaś ja toczyłem główne walki w Rosji. Przez chwilę sytuacja była naprawdę gorąca - Wenecja przejęła dwie - trzy prowincje na Węgrzech (razem z najsilniejszą fortecą w Serbii), Gdańsk był oblegany, ja na szczęście zdobyłem Nowogród. Obawiając się dalszych strat, szybko zawarłem pokój z Rosją - oddali mi Nowogród, następnie przerzuciłem wojska na drugi koniec kraju, pokonując Wenecję, Szwedzi dokonali brawurowego desantu na Francję (!) i zmusili ich do wycofania się. Wojna trwała chyba z 16 - 17 lat i ostatecznie zakończyła się powrotem do statusu quo na zachodzie, na wschodzie zaś oczywiście już fortyfikowałem Nowogród. ;]

Po tej wojnie nastały trudne czasy. Bunty, stabilność minus 3 (na skutek m.in. odrzucenia Sarmatyzmu - narzuciłem poddanym kulturę zachodnioeuropejską!), trudna sytuacja szczególnie na Ukrainie, gdzie w ludności zaczęła budzić się świadomość narodowa (eventy - utworzenie się w Doniecku i Ukrainie bodajże kultury Ukraińskiej), również i dawne prowincje Rosyjskie co chwila przysparzają mi kolejnych buntów. Od około piętnastu lat próbuję ustabilizować sytuację, ale sprawę znacznie utrudniają eventy, które obniżają stabilność ;]

Zmieniłem również taktykę odnośnie Turków - nieco przeraziłem się ich zdobyczami w Austrii, więc cofnąłem im przemarsz wojsk. Zastanawiam się nad wojną z nimi, ale spokojnie, muszę postawić kraj na nogi ;]

Muszę przyznać, że czytanie tego sprawia mi wielką przyjemność! ^^

Ja ostatnio skończyłem grać w Mroczne Wieki.
Grając Księciem Mazowsza na początku dość trudno było ale prowadziłem dobrą politykę dynastyczną a mając szczęście do udanych mariaży obsadziłem swymi potomkami całą Polskę i większość Wschodniej i Południowo- Wschodniej Europy.
Dzięki temu pokojowo zdobywałem władzę nad kilkoma ciekawymi terenami a po szybkiej i bezpotomnej śmierci jednego z królów Polski zostałem władcą całego naszego kraju.
Wtedy ze zdziwieniem odkryłem, że gra staje się jeszcze trudniejsza. Zapanować nad wewnętrznymi rozdarciami między możnymi a do tego kontrolować sytuację międzynarodową i losy własnej rodziny to naprawdę nie jest łatwo.
Musiałem stoczyć kilka wojen, przez co straciłem trochę prowincji ale jakoś dotarłem do końca gry z dość przyzwoitym wynikiem.
Teraz myślę o rozpoczęciu nowej gry naszym krajem ale nie wiem czy grać w jedynkę czy w trójkę. Dwójka nie przypadła mi z całej serii EU do gustu natomiast HoI jest za krótkie

Cytuj:

Zapanować nad wewnętrznymi rozdarciami między możnymi a do tego kontrolować sytuację międzynarodową i losy własnej rodziny to naprawdę nie jest łatwo.

No co Ty, ja rzuciłem "Mroczne Wieki", bo były dla mnie zbyt proste Są trudne, gdy walczy się z Chrześcijanami, owszem, bo wtedy mamy paskudną renomę. Ale wrzucałem linki parę postów wyżej z mojego imperium, gdzie miałem koronę Polski, Rusi, a także kilku wschodnich królestw. Nie zamieściłem końcowej fazy rozgrywki, gdzie byłem także królem Ziemi Świętej (SIC!) docierając do Egiptu.

Ta gra jest po prostu dziwna i choć gra się w nią przyjemnie, to jednak UE2 jakoś mnie bardziej wciąga, choć jest znacznie bardziej uboga.

UE3 mnie cholernie odrzuca wyglądem i tą swobodą historyczną (chociaż mimo wszystko ma ona więcej zalet niż wad) i wymaganiami sprzętowymi, bo chociaż fajerwerków nie ma, to na moim sprzęcie nie ruszy _._ Grałem na kompie brata, ale szybko rzuciłem.

Zamierzam rozpocząć tworzenia AAR'a. Zapewne zacznę od EU3+NA+IN z modem "Divide et Impera" grą chyba Polską. Gra na bardzo łatwym znudziła mi się po dojściu pod Paryż, na Syberię, Skandynawię i po założeniu pierwszej kolonii w Afryce(mniej więcej równo z Anglią). Te 4 poziomy techniczne przed innymi też mnie znudziły. Poszukałem więc dodatku z większą ilością eventów. A tutaj doszła bardziej szczegółowa mapa, pełno eventów, no i nawet na bardzo łatwym widzę, że jest trudniej - wojnę mogę prowadzić krócej i rzadziej. Więcej kombinowania. Ale mam dość blisko zerowej inflacji(choć mod miast 0.50 bonusu daje tylko 0.15 lub 0.20), więc restartuję od początku.. w weekend, bo teraz mam historię, matmę, fizę i angielski na jutro. x/ Uroki ostatniej klasy.

Btw. ktoś tutaj grał w HoI3? Jak toto się sprawuje? Bo zamierzam zakupić jak już będzie "złota edycja", czyli może za jakiś rok.

Nie wiem, co mówili władcy Polscy w XVII wieku, ale zapewne klęli podobnie jak ja.

XVII wiek był tragiczny dla Polski. Znaczy - tragiczny ekonomicznie i kulturalnie. Jest rokz 1701 a Polska nadal tkwi w renesansie . Stało się tak z powodu wielkich niepokojów w państwie. Ale po kolei.

Od 1622 roku zmieniło się sporo. Galopująca inflacja (w 1701 osiąga ona astronomiczne 70%), fatalni przywódcy i totalna stagnacja. Wszystko to za sprawą niepokojów w państwie i problemów na Ukrainie. Stabilność o jeden punkt rosła co 4 lata, co skutecznie uniemożliwiało reformy. Wydarzenia losowe jeszcze utrudniały sprawę. Praktycznie aż do 1670 roku stabilność nie przekroczyła 0. W połowie wieku jeszcze wybuchł bunt kozaków na Ukrainie, dosyć szybko zażegnany.

Jeżeli chodzi o wojny, to nie działo się nic. No, w 1630 r. Polska wdała się w ostatnią wojnę z Turcją (z powodu agresji Austrii) i zajęła Jedysan. Tym samym, symbolicznie, dokonał się plan utworzenia kraju od morza do morza. Symbolicznie, bo w Jedysanie nie ma portu.

I tak kraj trawiony falami buntów, fatalną sytuacją gospodarczą i ekonomiczną, chylił się ku upadkowi. Na szczęście żaden przeciwnik nie zaatakował Rzeczpospolitej. Chyba tylko to uratowało kraj i pozwoliło mu przetrwać w jednym kawałku. Co gorsza echem odbijały się błędy z przeszłości - samowolka szlachty doprowadziła do wprowadzenia Liberum Veto, Polskiego grosza i Tanich Pieniędzy, przez co inflacja podskoczyła o 15%! Chwilowy zastrzyk gotówki pozwolił jednak uratować kraj od przypadkowej wojny z Francją (tak, kolejny cudowny plan Austriaków, z którymi sprzymierzyłem się na początku lat 30) i w wojnie ucierpiała tylko Austria, która utraciła dwie prowincje. Po tym wydarzeniu Rzeczpospolita zerwała sojusz z Austrią i aż do lat 70tych była całkowicie sama, pozbawiona sojusznika.

Nastały jednak lepsze czasy. Jan III Sobieski okazał się tym, który miał zrewolucjonizować Polskę. Za jego czasów doszło do poważnych reform - w tym jedna, niezgodna z historią, na mocy której udało mi się osłabić pozycję sejmu! W dwa lata po objęciu rządów, Sobieski przywrócił stabilność (+3!) w państwie. Inflacja przestała rosnąć w tempie 0,8%/rok i nastał czas powolnej odbudowy. W jej ramach - sojusz z Francjąi Bawarią, który okazał się genialnym posunięciem. Niedługo potem bowiem wybuchła wojna z Imperium Ottomańskim. Wojna ta okazała się być niezwykłym sukcesem. W jej wyniku Turków wyparto z Europy Środkowej i skupiono ich na Bałkanach, zaś Polska, pierwszy raz od prawie pół wieku, powiększyła swoje zdobycze terytorialne - zajmując Peszt i Odenburg. W tych dwóch prowincjach szybko rozbudowano prowincje. Następnie doszło do zawiązania koalicji przeciwko Turkom, która wyglądała naprawdę imponująco:

sojusz.

Najpotężniejsze państwa Europy, od wschodu do zachodu, z cesarzem z Bawarii na czele, mogłaby spokojnie pokonać Turcję. Polacy szykowali się do tej wojny - przygotowali armię, byli gotowi zaatakować... Niestety, sytuacja skomplikowała się - trzy niezbyt miłe eventy, stabilność spada do -2 i znów fala buntów. Wysłałem niewielkie oddziały do walki z buntownikami, cały czas czekając, aż Francja albo Rosja rozpoczną atak!

Czekaliśmy 5 lat. Nic takiego nie nastąpiło. Teraz pluję sobie w brodę, że nie zdecydowałem się na atak, bo mógł mi naprawdę przynieść sporo zysków (mimo że Turcja wyprzedza mnie o 11 poziomów w technologii lądowej -.-).

Po śmierci Sobieskiego - event. Jak wiemy z Polskiej historii, w istocie, po śmierci tego wspaniałego króla w Polsce do walki o tron w elekcji stanęli Wettinowie, ale także książę Conti. Był także syn Sobieskiego, Jakub. Jak uczy nas historia, na czele kraju stanął Sas.

Ja jednak stwierdziłem, że skoro ojciec wyciągnął kraj z dołka, to może i syn sobie poradzi go wynieść na szczyty! Niespodziewanie więc nowym królem obrany został Jakub I Sobieski. Teraz wprowadza on Rzeczpospolitą w wiek XVIII - zobaczymy, jaki będzie to wiek. Polska bowiem jest w nieciekawej sytuacji - po fatalnym wieku XVII jest technologicznie w tyle daleko za resztą Europy, inflacja na poziomie 70%, fatalne stosunki z najsilniejszymi sąsiadami - Rosją, Szwecją i Francją, a także ciągły spór z Imperium Osmańskim. Sytuację ratuje nieco sojusz ze stronnictwem papieskim - Anglią (!), Hiszpanią, Państwem Kościelnym i Toskanią. Sojusz ten jednak z pewnością nie gwarantuje pełni bezpieczeństwa.

Polska u progu XVIII wieku

No i znowu przez Ciebie wróciłem do gry

Polska w 1672
Prusy, Saksonia i Wurzburg to moi wasale.

Warto zaznaczyć, że gram na normalnej poziomie trudności i normalnej agresywności. Z modem Age of Imperialism, kampania o takiej samej nazwie od 1339 roku. Podobno daje więcej realizmu - patrząc na powyższe, trudno się z tym zgodzić.

Ostatnie kilkanaście lat upłynęło najpierw na zadzieraniu ze wszystkimi dookoła różnymi metodami, a potem długiej (dłuższej niż planowałem) i dość wyczerpującej wojnie. Dobrym posunięciem okazało się danie gwarancji niepodległości krajom indiańskim. Dzięki temu uzyskałem casus beli przeciwko Anglii, która była w sojuszu z Danią, Norwegią i Szwecją - pozornie łatwymi łupami. Niestety z początku go przespałem i miałem tylko dwa miesiące na wypowiedzenie wojny. Zarządziłem masową rekrutację i zrezygnowałem ze zgody Anglii na przemarsz wojsk przez ich terytorium. Ostatecznie na czas udało mi się zebrać całkiem pokaźną armię, choć musiałem zrezygnować z mojego ulubionego, błyskawicznego typu prowadzenia działań zbrojnych. Mimo to bardzo szybko udało mi się zaanektować Szwecję i zająć sporo ziem francuskich w posiadaniu Anglii, co było priorytetem po zrezygnowaniu ze zgody na przemarsz wojsk. Wkrótce także zawarłem pokój z Norwegią, której zagarnąłem wszystkie tereny poza stołecznym. Prawdziwym problemem okazała się dopiero Dania. Pomimo licznej floty moje zacofanie w technologii morskiej dało o sobie znać. Najpierw trochę to potrwało zanim przedostałem się pod Kopenhagę, a potem zdałem sobie sprawę, że Dania posiada jeszcze jedną prowincję, a Afryce. Cóż, skoro powiedziałem A, trzeba było powiedzieć też B. Co najmniej dwa lata to trwało, zanim w końcu Duńczycy pozostali już tylko ze stolicą. Dopiero teraz mogłem zawrzeć pokój z Anglią i przejąć od niej wartościowe w obliczu nadchodzącej rozbudowy przemysłu prowincje z żelazem i miedzią. Zanim to jednak nastąpiło, byłem zmuszony zrezygnować z reform kończących stagnację, by nie destabilizować państwa. Poza tym wolałem utrzymać merkantylizm, który dla lądowego imperium jest najlepszym rozwiązaniem.

Dodam jeszcze, że od dłuższego czasu staram się nawracać prowincje prawosławne i kalwińskie i jestem już bliski całkowitego wyeliminowania tych wyznań. Powinno mi to pozwolić na spokojną ekspansję na muzułmański wschód. Zresztą, jak widać, zająłem już kilka prowincji w Afryce, w tym wartościowe centrum handlu z Aleksandrii.

Ja nie wiem, jak Ty to robisz Orish, mi na obleżeniu ginie zwykle połowa armii, do tego jeszcze bitwy zwykle przegrywałem, no masakra Wojny dłużej niż 10 lat nie opłaca mi się prowadzić, bo wyczerpanie wojną + brak kasy robią swoje ^^

Widzisz, Oricku, to prowadzenia wojny potrzebne są trzy rzeczy. Jak masz je wszystkie, no nie szczędzisz na wojskach, które przetaczają się przez terytorium wroga, totalnie go druzgocąc

Tya, tylko szkoda że mnie utrzymanie armii przy jednoczesnej możliwości rekrutacji go nadal kosztuje tyle, że inflacja podskakuje w ciągu 10 letniej wojny o 5%

Ja jestem w 1764 i ustabilizowałem sytuację gospodarczą mocno, ale o tym wspomnę podczas kolejnej "aktualki"

A ja z kolei mam jeden wielki bajzel... Będzie cud, jak wyjdę z tego cało.

BTW: Teraz zauważyłem - nie przeniosłeś stolicy do W-wy? oO Dlaczego?

Zacząłem grać w trójeczkę.
Szybko podbiłem Mołdawię, zwasalizowałem Mazowsze oraz wraz z Litwą napadłem na Zakon Krzyżacki. Po dośc krwawej dwuletniej wojnie zdobyłem Gdańsk oraz Warmię co dało Polsce dostęp do morza.
Niestety gra co trochę się zawieszała co odebrało mi przyjemność więc odinstalowałem grę po 14 latach, które w niej upłynęły i chyba zabiorę się za jedynkę.

Jedynka dla mnie śmierdzi, bo ma mało eventów historycznych i państw, bez modów ani rusz. A polonizacja jest schrzaniona totalnie. Pamiętam, że jak zobaczyłem "Złotą Hordę", zamiast "Złotej Ordy" (bo po angielsku jest Golden Horde, no ale...), to się zdziwiłem. W którymś CDA była recka polonizacji do EU1 i tam było parę błędów ;]

Orick Raven napisał(a):

BTW: Teraz zauważyłem - nie przeniosłeś stolicy do W-wy? oO Dlaczego?

A to jakaś różnica jest?

No prprzeniesienie stolicy do W-wy zwiększa inwestycję bodajże w technologie lądowe i infrastrukturę po +1000, handel i morską o +500. Pozostawienie stolicy w Krakowie czyni na odwrót. Tak jest w oryginalnym patchu, AGCEEP tego nie zmienia. W AGCEEP w ogóle jest tak, że jak Waza wygra elekcję, to przenosi stolicę do Warszawy, ale ja jakoś takiego eventu nie miałem

Dobra, czas na podsumowanie wieku XVIII

Po trudnym czasie kryzysu w wieku XVII i ostatnich latach, podczas których rządzili Sobiescy, nadeszła nadzieja dla Polaków. Istniała szansa, że kraj podniesie się po porażce.

Za czasów Jakuba I Sobieskiego Polska rzeczywiście, powoli zaczynała wracać do siebie. Udało się opanować inflację i nie rosła ona, choć zatrzymała się na tragicznym poziomie 75%. Ostatecznie zdecydowano, ze należy porzucić wszelkie nakłady w wojsko i skupić się na odbudowie infrastruktury. Dzięki temu pod koniec życia Jakuba, Polska zaczęła pod względem infrastruktury powoli gonić resztę Europy.

Jakub postanowił jednak, że idealnym symbolem odradzającej się Polski, byłaby zdobycz wojenna. Niestety - każdy z sąsiadów był znacznie potężniejszy, oprócz jednego - Mołdawii. W szybkiej wojnie Jakub pokonał to niewielkie państewko, odbierając mu jedną prowincję i czyniąc swym wasalem. Niewiele, choć cieszyło oko.

Jakub I umiera i rządy po nim obejmuje jego syn, Jan IV Sobieski. (to ciekawe, że nigdy nie zrobią kariery w Anglii jak w rzeczywistości, hihihi). Władca ten kontynuował politykę ojca i pod koniec jego rządów osiągnięto upragniony poziom infrastruktury, który pozwalał na awansowanie burmistrzów - i walkę z inflacją. Niestety, nadal jednak nie był on w stanie rozpocząć tej batalii, gdyż państwo było zbyt słabe. Jan IV dokonał także aneksji Mołdawii w sposób dyplomatyczny.

W 1764 roku władzę przejmuje Stanisław August Poniatowski.

Wraz z jego elekcją pojawiła się opcja udania się pod skrzydła Rosji, pozwolenie im na "ingerencję" w sprawy Rzeczpospolitej. Mimo że pomoc tak silnego sąsiada wydawała się kusząca, odmówiłem współpracy. Kraj przypłacił to kolejną falą buntów, ale zachował niezależność.

Niemal całe 30 lat rządów Stanisław August Poniatowski dokańczał dzieła Sobieskich - i wygrał, bowiem udało mu się zbić inflację z 75% do 18! Pomogły w tym także losowe wydarzenia, założenie banków, giełd, dzięki czemu w 1782 roku w każdej prowincji Rzeczpospolitej awansowano burmistrza. W międzyczasie podjęto także decyzję o zaprzestaniu rozwoju infrastruktury i skupieniu się na próbie nadgonienia przepaści technologii lądowej. Udało się to częściowo, zaś kraj, po raz pierwszy od 150 lat, był w stanie toczyć wojny. Wpływ na to miała nieustępliwość króla Polski, który dodatkowo zdecydował się na przekór Rosji i Austrii wprowadzić reformy - pogarszając stosunki z tymi krajami znacznie umocnił władzę króla. Nigdy jednak nie spisano konstytucji kraju . (Co mnie zdziwiło. Nie miałem konstytucji 3 maja oO)

Na przełomie XVIII i XIX wieku rozpoczęła się akcja rozbudowy fortec na granicy z Turcją. Dokonuje już tego jednak nie Stanisław August Poniatowski, lecz jego następca, Tadeusz Kościuszko, który jest królem Polski od 1794 roku. Ponoć chce on dopełnić marzenia swoich poprzedników z najwspanialszych lat Rzeczpospolitej i uzyskać dostęp do Morza Czarnego - poprzez posiadanie portu . Czy jednak to mu się uda?

Do końca gry zostało 14 lat ;]

Polska w 1801

Możecie zaproponować jakieś modyfikacje do dwójki?
Żeby były najlepiej po polsku i wpływały na grę naszym krajem

QPM, Quendi Poland Mode

Polska, uboższa wersja AGCEEP.

Cholernie utrudnia, ale i zwiększa realizm. Polecam.

Tyle, że jak będzie trudne to po prostu mnie anektują

Pamiętam jakie miałem problemy z graniem Polską w Hearts of Iron. Jeśli nie zgadzało się oddać Rzeszy Gdańska nie było szans praktycznie utrzymać kraju.

Blah, ja mam teraz ciągle wojny domowe. Odechciewa się grać Może zacznę od nowa.

Cytuj:

No prprzeniesienie stolicy do W-wy zwiększa inwestycję bodajże w technologie lądowe i infrastrukturę po +1000, handel i morską o +500. Pozostawienie stolicy w Krakowie czyni na odwrót.

Ja nie miałem na odwrót. Tzn. miałem chyba do wyboru albo Warszawę i te inwestycje, albo Kraków i zwiększenie liczby ludności czy czegośtam.

Mógłby ktoś mi powiedzieć jak funkcjonuje w EU tryb multi?
Bo ja sobie nie wyobrażam w jaki sposób można w to grać w wiele osób jednocześnie.
U mnie większość czasu zdecydowanie pochłania gra na aktywnej pauzie przecież.

Normalnie. Wybieracie państwa i gracie jak na singlu. Co do pauzy - może być włączana (nie pamiętam, czy przez wszystkich, czy tylko przez zakładającego grę), ale ciekawiej jest, gdy gra się bez niej by nie spowalniać innych. Ja grałem z bratem jakiś czas i bez pauzy grało się naprawdę przyjemnie - trzeba tylko się szybko orientować, co się dzieje.

Można grać bez pauzy, o ile się będzie grało na niskiej szybkości. Gra będzie się dłużyć i dłużyć, ale bez pauzy - przeżyć się da

Dobra, czas na finałową aktualkę:

Zgodnie z zamierzeniami, Polska wypowiedziała wojnę Turcji. Razem z Austrią, Portugalią i Państwem Kościelnym po raz kolejny pokonała Imperium Osmańskie, zaś król Tadeusz Kościuszko dokonał symbolicznych zaślubin Polski z Morzem... Czarnym, dzięki zdobytemu portowi w Rumelii. Oprócz tego Tadeusz zwiększył swój dorobek o tytuł pana Chorwacji. Miał ambicje na tytuł króla Bośni, lecz Austriacy, przywódcy sojuszu, szybciej zakończyli wojnę i Polakom udało wywalczyć się tylko dwie prowincje - a kontrolowali prawie całe północne Bałkany i przymierzali się do oblężenia Konstantynopola!

Ledwie zakończyła się wojna z Turcją a Rzeczpospolita zaczęła odbudowywać armie - kolejna wojna! Tym razem z Brandenrburgią i Holandią! Szybki przerzut pozostałych armii i pokonanie Brandenburgii oraz jej sojusznika. Dzięki tej wojnie Polska wzbogaciła się o Magdeburg i Meklemburg. Brandenburgia zaś została anektowana przez Portugalię.

Jednakże to nie koniec, bowiem pod sam koniec, w 1819 (myliłem się wcześniej i myślałem, że gra trwa do 1814 ^^'] wybuchła rebelia w Brandenburgii, która odłączyła się od Portugalii! Oczywiście poproszono o pomoc Polskę. Ta ofiarnie ruszyła na podbój i ostatecznie połączyła swoje zachodnie nabytki z poprzedniej wojny, anektując Brandenburgię.

Polska pod koniec gry


Cóż, parę ładnych godzin gry za mną. Jednakże jestem z siebie dumny, mimo popełnionych błędów. Przede wszystkim - grę wczytywałem tylko parę razy. I to w takich momentach, kiedy po prostu gra mnie "wkurzyła" Np. zniszczyła świeżo wybudowaną manufakturę (zapomniałem wspomnieć, że Rzeczpospolita stała manufakturami - zbudowałem 3, a było dużo, dużo więcej, dzięki eventom!), albo gdy w środku rebelii wyskakiwał mi event z heretykami i kolejne bunty Mimo tych nielicznych jednak wczytań, przegrałem tylko jedną wojnę , z Turcją, we wcześniejszych etapach gry.

Jestem zły na siebie za ten błąd z XVI wieku, kiedy szykując się do wojny z Rosją, parę lat dawałem wszystko do skarbu. Za ten błąd płaciłem do końca gry niemalże wysoką inflacją. Gdyby nie on, zapewne podboje mógłbym zacząć już na początku XVIII wieku, a tak to musiałem czekać na te ostatnie 20 lat

Grało się przyjemnie, trudno, ale jest satysfakcja. Teraz sobie odpocznę od gry, a potem... Hmmm... Państwo Moskiewskie? Austria? Węgry? :>

Ja w dwójce mam zawsze problemy z brakiem kasy na początku.
Miesięcznie Polska wydaje ponad 30 dukatów na utrzymanie wojska, nie ma żadnych wpływów do budżetu, nie da się wysłać kupców etc.
I za cholerę nie wiem co zrobić, żeby ta kasa wpadała.
Jak już się z tym uporam to może ktoś chętny na multi w takim razie na jednym najwolniejszych trybów czasowych?